فرارو- فال گرفتن از آثار ادبی، از باورهای کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان میبردند بهرهای از کلام حق دارند رجوع میشد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.
گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکم لله
آیین تقوا ما نیز دانیم
لیکن چه چاره با بخت گمراه
ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم
یا جام باده یا قصه کوتاه
من رند و عاشق در موسم گل
آن گاه توبه استغفرالله
مهر تو عکسی بر ما نیفکند
آیینه رویا آه از دلت آه
الصبر مر و العمر فان
یا لیت شعری حتام القاه
حافظ چه نالی گر وصل خواهی
خون بایدت خورد در گاه و بیگاه
شرح لغت: معنی لغتی برای این غزل وجود ندارد.
تفسیر عرفانی:
۱- حضرت حافظ در بیت دوم و آخر می فرماید:
* رسم و راه پرهیزگاری را ما خوب می دانیم اما با بخت گمراه که نمی گذارد تقوی پیشه کنیم، چه می توان کرد؟
* ای حافظ چرا ناله سر می دهی؟ اگر وصال محبوب را می جویی، باید برای عشق جانان، گاه و بیگاه خون بخوری و رنج بکشی تا محبوب نظری کند.
حال خود باید نیت خود را تفسیر نمایید.
تعبیر غزل:
انسانی صادق هستی و در راه عشق و محبت هر رنجی را پذیرایی. سر به لاک خود داری ولی همیشه از بخت کوتاه خود گله مندی. شکوه ی بیهوده مکن و اگر زندگی با تو نمی سازد تو با زندگی بساز و بدان هرکه طاووس خواهد جور هندوستان کشد و تو که رنج می بری حتما گنج نیز خواهی برد.
